Cabaret Nirvana
cabaray
Inmiddels is er zo af en aan over een periode van 4 jaar gesleuteld aan een cabaretprogramma met LARP als element. In die tijd heb ik ook gewerkt aan mijn speelstijl. Mijn ritme, mijn non verbale, mijn houding. Een zoektocht waarin ik opzoek ben gegaan naar wat voor cabaretier ik eigenlijk ben. Een periode waarin ik ook door een hoop mensen geholpen ben om "mijn ding" te vinden. Ploeteren en sleutelen aan het stuk met commentaren als: het is het net niet, er zit potentie en dit wordt te onbegrijpelijk en moet helder. Met de nodige spanning speelde ik met regelmaat held. Haalde er de Finale van het Parkstadcabaretfestival mee. Ik bemerkte in mijn stuk waar de lach zat, hoe het moet flowen.

en gisteravond bereikte ik voor mijn gevoel een mijlpaal.

De week ervoor bedacht ik mij: ik moet even oefenen, om meteen weer te denken: maar ik weet het toch, ik kan het dromen. Het zit in mijn hoofd als een favoriet liedje. Hier en daar bedacht ik me nog wel of ik de paar improvisaties die ik de vorige keer had, zou toevoegen... maar dat was het ook qua voorbereiding.

Dag zelf. tas inpakken. spullen nalopen. De gedichten nog even bulderen onder de douche, maar die gingen zo vlekkeloos, ik had het vertrouwen wel.

Voor aanvang. Spanning, dat wel, maar de goeie soort, dit gaat gewoon lukken.

Net voor aanvang:
ik behandel dat, dat en dat. concentreer...spelen.

Het ging vlekkeloos, alles was raak. De zaal lag helemaal dubbel en kon deinen op de energie. Het voelde goed, en ik wist daar waarom ik dit deed, dit is mijn passie.

En toen het af was, kreeg ik een overweldigend applaus.

De reacties achteraf waren niet gewoon lovend "het was leuk". Nee, mensen waren overweldigt, vonden het grote klasse. Zagen hoe ontspannen ik speelde en met het plezier dat ik sta te vertellen. De band Luukse Probleem die na mij moest, zaten zo in het verhaal van Held, dat ze even vergeten waren dat ze zelf ook nog moesten spelen na mij. En met een grote bak veren, kon ik naar huis.

En nu vasthouden...
Tags:

Seven Gates 2.0: een korte impressie van een weergaloos evenement
cabaray
Seven Gates was weer een knap staaltje intrige en spielerei! Wat een diepgaande en rijke setting...dan te bedenken dat het nog maar 2 evenementjes aan de gang is. Score voor Henri Joyeux: Levend, vermogend, familie compleet, 5 man en 1 vrouw in dienst, all heavily armed and well fed, ontdaan van al mijn zonde, stevige allianties en vriendschappen gesmeed  (niet te minst door mijn broer bij de adel/kerk en mijn zus onder de alchemisten terwijl ik mij ontfermde over loyale man(vrouw)krachten), respectabel en op weg naar Clairemont in het gevolg van een heilige. Oh... en vijanden gemaakt (concurrent per toeval one uppen), maar dat is een zaak voor latere zorg. Dat heeft er anders voor gestaan, vluchtend uit een gesticht met gevaar voor eigen leven en zieleheil. Seven Gates is een geweldige 17de eeuwse low fantasy setting met een geweldige mix tussen gevaar en kansen. Het gekonkel tussen rang en stand, religie en geloof, adel en burger en alle buitenlandse invloeden, ambities en occulte praktijken (Wat ik echt plottechnisch uitmuntend vind gedaan: wij zouden die nacht, volgens legendes, klokslag 12 uur, aangevallen worden door weerwolven. Maar wat daar van waar is, hangt zelfs nog na de aanval in het midden of het nou echt weerwolven waren, bebloede psychopaten in een delirium of een dekmantel voor het verzet), maakte het weer een superweekend. En niet te vergeten de SL's en hun zeer imposante bellyboasting bij het eindpraatje! Nu al weer zin in de volgende. Een aanrader!
Tags:

23 mei, avondvullend cabaret!
cabaray
Woensdagavond 23 mei bieden wij een avond boordevol cabaret voor 7 euro. Mark van Vliet, Raymon Rodenburg, en ipv Trio Trio: Norbert Hoven en Luxe Probleem. Reserveren kan via Trythis.cabaret@gmail.com. Het theater moet vol! Het huren van het theater komt uit eigen zak.

Tags:

Zieleslaap
cabaray
Net terug van Zieleslaap. Laten we zeggen: polomeus mag vaker met experimenten komen. Een larp-toneel spel waarbij je karakter begint met een dodelijk ongeval/ongeluk/pech/etc en in een donkere ruimte met allerhande andere personages komt. Het was vrij intens, de schok van overlijden, daarmee omgaan en dan de vraag: wat nu? Wat is dit, waar ben ik, is er een God, heb ik dit verdient? en maar spelen met die vragen en opwerpen in de groep met de nodige emoties. En wie zijn de mensen om je heen? welke geheimen hebben zij, welke geheimen vertel jij. Het waren twee sessies van 2 uur. Aan beide meegedaan waarbij de laatste wat milder was, maar desondanks bij heel intensief en interresant om te doen. Emotioneel-Psychologisch spel. Ik ben nu ook redelijk moe maar voldaan. Zal in een later stadium wat meer uitweiden.
Tags: ,

Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap. Een docu over samen leven
cabaray
De Vara zond deze week een drieluik uit. Dus als je even een kleine drie uurtjes hebt. Ik vond hem indrukwekkend. Ik hou er de zelfde idealen op na, kende al enkele van de wetenschappelijke onderzoeken die deze idealen van mij onderbouwen, maar dit drieluik zet het allemaal in één groot totaal plaatje. hieronder alle drie op een rij. of check de link.

Vrijheid:

Gelijkheid:

Broederschap

Tags:

Levensvisiedingetje
cabaray

voorstukjeCollapse )



En dit vormt eigenlijk wel de kern van mijn levensvisie. Dat de mens van nature sociaal is en eigenlijk als daarvan een afwijking is. Dat wij vrijheid best kunnen hebben als wij elkaar maar niet uit het oog verliezen. Dat zit ons in de genen. Volgens mij zijn we juist niet allemaal individuele carriëretijgers die met elkaar moeten concureren. Als dat zo was, zou niet de aap, maar de tijger zijn door geëvolueerd tot het heersende ras. Dus samenwerking en voor elkaar opkomen.




Tags:

Verslag Finale Parkstadcabaretfestival.
cabaray
Gehele stuk staat op: http://zwartgoud.net/2012/03/parkstad-cabaret-festival-2012-beleeft-spannende-finale/

Specifiek over mijn Show van de Site:

Raymon Rodenburg

Raymon Rodenburg, bijt met zijn programma Held het spits af. Deze Leiderdorper bespeelt het publiek met zijn echtheid en spontaniteit. Het podium lijkt hem te passen als een goed zittende jas. Een ‘Hugo de Grote’ jas in dit geval, want langzaam verandert hij gedurende het begin van de show in zijn eigen held. Voor het publiek het weet, is het beland in een kleine LARP, oftewel een levensecht rollenspel. “Ik kan geen vrouw vinden en geen held zijn in de maatschappij”, grapt Raymond richting de samenleving. Zijn interactie met het publiek is vermakelijk en hij speelt op een leuke manier met de harde realiteit en het leven van alledag.


Held - Larpintroductie met publiek
cabaray
Het optreden tijdens de finale van het parkstadcabaretfestival ging super. Met de loting moest ik als eerste en dus met een nog koude zaal aan de slag, maar dat kwam zeker goed. Niet gewonnen, die eer gaat naar Jelle Denturck. Symphatieke vlaming met een absurdistisch maar ook ontroerend stuk. En hij mocht als laatste spelen en dat is eigenlijk wel de mooiste spot om indruk te maken. Werkpaarden en sierpaarden...maar dat zegt eigenlijk genoeg over de kwaliteit die Held nu na jaren sleutelen aan mijzelf en het programma heeft.

Het is mij vooral gegaan om de erkenning en die heb ik gekregen door een finaleplaats te mogen spelen en op die avond de zaal los te krijgen en mijn mannetje te staan tussen de vier finalisten. Ik kan mij op gaan maken voor de grote wedstrijden van 2012.

Ik krijg nog een juryrapport, dus die zal ik ook nog met jullie delen. Maar hierbij een fragment. Een larpintroductie met het publiek


Charm 22: Epiloog
cabaray
Twee mannen, een dambord en twee wijnglazen. De ene man, lang blond haar in een paardenstaart en een charmante uitstraling kijkt nerveus naar het dambord. “Het is onvermijdelijk” zegt de andere man, zijn gezicht diep gelijnd, de haren grijs. “Laat mij nog even in die waan”, zegt de charmante man. “Je hebt trouwens je glas nog niet aangeraakt” vervolgt hij. De andere man zijn frons wordt dieper dan hij al was en zegt: “Ik moet nadenken”. “Het is onbeleefd tegen Andrea” zegt de charmante man en verwijst naar een dame in de hoek van de kamer. Om haar arm zit verband en de rode vlek op het linnen doet een verse wond vermoeden.
De andere man knikt vriendelijk naar Andrea en richt zicht tot de charmante man. “Je weet dat het spel nog niet gespeeld is. Het is essentieel dat mijn geest helder blijft. Er zijn nog veel elementen die hun weerslag kunnen hebben op de uitkomst”. De charmante man richt zich op, verzet een damsteen en vraagt: “Maar het is toch een gedane zaak? Ik bedoel, ze hadden het lef. De avonturiers hebben het waar gemaakt. De zwarte orde is op de vlucht, dus het is een kwestie van hen Meya Catunta in laten gaan. Her en der wat vermommen, misschien niet eens nodig, om de laatste kopstukken te pakken en de legers van de vrije volkeren het laatste verzet laten opvegen.” De charmante man laat zich terug in zijn stoel vallen. “Mijn vriend, je bent klaar. Vier het! Drink voordat je verhongert."
De andere man verplaatst zijn damsteen met drie sprongen over de witte stenen van de charmante man. “Die uitkomst is tegen verwachting, troebel. Ik zie verandering aan het firmament. Ik zie een steppe vol bloed. ik zie zeilen aan de horizon. Ik zie een wedloop naar de eindstreep. De winnaar nog onduidelijk. De stad zal zich uiteindelijk wel scharen achter een vrede met de vrije volkeren, maar ik wil niet simpelweg de dreiging hebben verplaatst."
De charmante man ziet een tweesprong over de zwarte stenen. “Het resultaat is niet aan jou. Dit is wat je wilde. Vrede en vrije wil. De Oudergoden zullen trots op je zijn", zegt hij terwijl hij resoluut zijn slagen maakt tegen zijn opponent.
“Zij hebben hun eigen regels gebroken”, zegt de andere man terwijl hij zijn linie versterkt.
“Ach, dat hebben zij wel vaker gedaan”, zegt de charmante man terwijl hij zich opmaakt voor nog een slag.
“Dat gaat gevolgen hebben daarboven,” schuift de andere man in met een damsteen.
“Met hooguit progressie als gevolg, een nieuwe era van verlichting, ontwikkeling en wetenschap”, zegt de charmante man laconiek, alsof hij het zelf niet gelooft. “Waar wil je naartoe?”
De andere man kijkt even naar een geblindeerd raam, keert zich naar het bord en slaat maar liefst zeven witte stenen op het dambord. “Dat ik het niet meer kan voorspellen. Er is meer losgemaakt dan ik ooit had in mijn wildste predicties had kunnen berekenen." Hij neemt een slok van zijn wijnglas.
Tags:

Charm 22: Big Damn Heroes
cabaray
De eerste twee doden. Zodat de missie en zijn mensen niet in gevaar zou komen.
De volgende vijf doden. Zodat in één klap het leiderschap van het Necropool zou vervagen en de stad in totale chaos zou veranderen.
De laatste zes doden. Zodat het Necropool voorgoed zal veranderen, zonder ondode leger en gevuld met bomen, bloemen en langoren.

Een opeenstapeling van offers waarbij het eerste, het laatste mogelijk maakte. Er zijn nog nooit zoveel spelers omgekomen op een Charm. Maar het waren allen, geen enkele uitzondering, Big Damn Heroes. Zowel de dode als de levende die ternauwernood zijn weggekomen. Men heeft ervoor gekozen om er vol voor te gaan en dat vind ik reuze knap.

Want de jist van het hele weekend was: Wat als je eenmalig de kans hebt om het grootste gevaar van binnenuit uit te schakelen. Met enkel missie papieren, wat contacten, een vermomming en enkele troeven achter de hand (of een hint van een troef die nog moest behaalt) tegen de meest roemruchte en gevaarlijke Necromantiërs. Je zit met 52 andere op een redelijk veilige plaats in het midden van de stad, waaruit je acties gaat ondernemen. Je hebt een paar vrienden, neutrale partijen die nog twijfelen over wat te doen en een hoop vijanden. Durf je het om naar buiten te gaan, terwijl de stad je letterlijk kan opslokken als je ontdekt wordt. Het was het weekend van hoog spel, waarbij lef een vereiste was. Ik ben onder de indruk van de bikkels die een hoop geflikt hebben, met gevaar voor eigen leven.

Mijn grootste angst was dat spelers passief in de bar zouden gaan zitten met: de stad is te eng, wij doen niks (of juist alles kort en klein sloegen zonder enige subtiliteit en het op vrijdagavond al een gedane zaak was met een dood of gevangen spelersgroep). Er was immers genoeg te vrezen. Stadswachten, riool vol ghouls en Liches die als Gestapo huisbezoek kwamen doen, waarbij de spelers snel in hun vermomming of in het riool moesten duiken. Dat laatste had wel zijn risico's met weinig zuurstof en ammoniak dampen. Wat op de zaterdag de keuze was tussen sterven door zuurstofgebrek of je kans nemen door in de gevangenis te belanden. Een gevangenis wat meer weg had van een vernietigingskamp. Bij een geweldpleging op straat kwam er een zwarte mist die je na vijf minuten opslokte het gevang in (Op zaterdag was hier helaas wat onduidelijkheid over, maar dat kwam omdat de gevangenis vol begon te lopen en wij even moesten improviseren en calls moesten baseren op geleverd spel per individu). Dit maakte missies nog eens extra spannend, want als je geweld gebruikt heb je maar weinig tijd over.

Dus had ik het concept van de missietafel. De spelers kwamen aan en konden gelijk missies oppakken die voor hen waren voorbereid door CLOS. Een vriend uit onverwachte hoek had een strategisch plan genaamd Status Quo voor hen uitgedacht, wat spelers al de juiste kant op kon wijzen om het Necropool te verslaan. Kansen waren dus klein en het gevaar allom aanwezig, maar een succes behalen op een missie had de grootste gevolgen. Ik heb spelers hele gave beslissingen zien maken. Heb zoveel mogelijk de durf trachten te belonen. Ben erg trots op diegene die ondanks alles er volledig voor zijn gegaan. Die het op durfde te nemen met creativiteit tegen kracht.

Een stad als het Necropool met een roemruchte geschiedenis tot leven brengen was vrij ambitieus voor een larp in een kamphuis naast een bos. We hebben soms wat gekozen voor snelheid in plaats van schoonheid om alles neer te zetten. party tenten en dergelijke, maar gelukkig hebben larpers een fantasie waar wij om hebben gevraagd deze veelvuldig te gebruiken. Maar petje af voor de figuranten en omdathetkan en zijn ega die het allemaal in goeie banen hebben doen leiden. Het was allemaal afhankelijk van welke missies spelers oppakte of besloten te gaan doen. Zo liepen er al snel twee missies, naast spel op de locatie en een bemande gevangenis. NPC's die terugkwamen van een encounter konden gelijk door naar de volgende. We hebben soms spelers moeten doen wachten omdat het gewoon op was, maar na dat er iets was afgelopen, waren zij meteen wel de eerste die wat kregen. Ons op en afbouw team, de prop commissie en kostuum commissie hebben goed werk afgeleverd.

Wij hebben veel van spelers gevraagd en voorgesteld. Vermommen bijvoorbeeld door kostuums aan te passen voor een infiltratie missie in de gevaarlijkste stad op Auros. En gedurende het spel bijvoorbeeld te verkassen van de locatie om aanwezig te kunnen zijn op een bal. Het vrijblijvende spel wat wij meestal hanteren bij Charm werd dit keer wat meer beperkt door het zijn in een gevaarlijke stad, maar daar hoopte wij een hoop spanning en sensatie voor terug te geven. Naast de mindfucks, morele dillema's, gecodeerde berichten en het simpelweg met je medespelers eens worden over de te nemen acties. Want zelfs in deze situatie van angst en wanhoop, wisten men elkaar dwars te zitten. Kan dus zijn dat wij het niet iedereen naar het zin hebben kunnen maken door het hoge spel, maar de insteek van dit weekend was nou eenmaal niet zoals de andere Charms, waar meer ruimte is voor hobbyen en even een onbezorgde boswandeling. Voor sommige iets te beperkend geweest, maar die kunnen hun hart weer ophalen bij volgende Charms. Voor anderen juist de kans om te schitteren als nooit tevoren en terug te komen uit de stad met grootste verhalen over zelfmoord aanslagen, offers, sluipacties, omkoping, dure appels, dillema's,  bloemen in het Necropool, straten vol demonstranten en het verslaan van een stad die al sinds de eerste Charm berucht was en waar na 11 jaar een grootse verandering plaats vind door acties van spelers. Want de uitkomst lag helemaal in handen van de avonturiers en volgens mij is het beste scenario boven komen drijven daardoor.

Er is lang aan gewerkt en over nagedacht, maar Charm 22 is volgens mij een succes! Ik heb er een ei in kwijt gekund waar ik lang op heb zitten broeden samen met de rest van de organisatie. Dit was een Charm met een hoop persoonlijke stijl en spel die ik zelf graag zou spelen. Namelijk daring do vanuit de underdog positie. het Charm team heeft dit idee nog eens gaver gemaakt. Hopelijk hebben wij iets onvergetelijks gecreëerd.

Charm 23 is in een Meya Catunta. Een moeras beheert door corrupte saurussen. Een plek waar ooit het eerste Necropool heeft gelegen en de plek waar de Bron via een scheurlijn aan de oppervlakte komt. Hier zouden de Necromantiërs die ontsnapt zijn aan de chaos van de stad zichzelf kunnen consolideren. Het is aan de avonturiers om dat te voorkomen.

Mijn laatste charm die ik schrijf...Wij gaan er nog één keer wat moois van maken voordat  ik dit geweldige team ga verlaten om weer na 5 jaar te gaan spelen. Er kwam al de vraag binnen of Mordechai leermeester kon worden voor deze of gene :-). Na vijf jaar doceren aan de Schola Magica, gaat het avonturieren in Auros weer kriebelen.


PS

en dat er iedere keer dat er een speler overlijdt dat altijd precies diegene zijn die net superveel moeite in een kostuum hebben gestoken, is een verschrikkelijk nare toevalstreffer waar ik van af hoop te komen.
Tags:

?

Log in